بالای نشل، جایی هست که از یک طرف راه دارد و از سه طرف تقریباً صعبالعبور است؛ جایی که سالهاست «قلا» نامیده میشود. شکل طبیعی این کوه، آن را شبیه یک قلعه کرده؛ موقعیتی مرتفع و دشوار برای دسترسی که میتوانسته در گذشته محل مناسبی برای استقرار و دفاع باشد. جالبتر اینکه فرم همین کوه، الهامبخش طراحی لوگوی نشل هم بوده؛ یعنی بخشی از تصویری که امروز بهعنوان نماد نشل میشناسیم، ریشه در همین جغرافیای واقعی دارد. اما داستان قلا فقط به شکل کوه ختم نمیشود. در اطراف و روی قلا، نشانههایی از حضور انسان دیده شده و روایتهای محلی از وجود یک محل استقرار قدیمی در آنجا حکایت دارند. در روایتهای محلی، آب این محل از چشمه «نیتک» در کوه روبهروی نشل تأمین میشده؛ چشمهای در ارتفاع حدود ۳۰۱۵ متر که گفته میشود آب آن با لولههای سفالی به قلا میرسیده است. حتی از نشانههایی مربوط به دفع فاضلاب در قلا صحبت شده؛ موضوعی که اگر در بررسیهای میدانی تأیید شود، میتواند نشانهای از وجود یک سکونتگاه سازمانیافتهتر باشد. برخی روایتهای محلی، قلا را به دورههای قدیمی قلعهنشینی و حتی شکلگیری سکونتگاه امروزی نشل مرتبط میدانند؛ اینکه مردمی که زمانی در چنین موقعیتهایی زندگی میکردند، بعدها به محل فعلی نشل آمدند. اما هنوز یک سؤال بزرگ باقی است: قلا دقیقاً چه بوده؟ چه کسانی آنجا زندگی میکردند؟ و مسیر آب و نشانههای باقیمانده، متعلق به چه دورهای هستند؟ برای پاسخ قطعی به این پرسشها، بررسی باستانشناسی دقیق لازم است. شاید قلا فقط یک کوه بالای نشل نباشد؛ شاید بخشی از داستانی باشد که سالهاست بالای سر نشل مانده و هنوز کامل خوانده نشده است.