مردم زنگ خطر نابودی کامل حیات وحش بالاکوه (نشل) به صدا در آمد؛ کاری کنید....
🚨 **هشدار جدی درباره حیات‌وحش بالاکوه
طبیعت بالاکوه در خطر است؛ سکوت و بی‌تفاوتی تا کِی؟!
حیات‌وحش بالاکوه حال‌وروز خوبی ندارد. منطقه‌ای که چند سال است به‌عنوان «شکار ممنوع» اعلام شده و در مقطعی نشانه‌هایی از بهبود وضعیت جانوران آن دیده می‌شد، متأسفانه امسال با فشار شدیدتر بر حیات‌وحش و مواردی از شکار بی‌رویه و رفتارهای تأسف‌بار و بی‌رحمانه روبه‌رو شده است.
این وضعیت، پرسش‌های جدی و نگران‌کننده‌ای را پیش روی مسئولان و مردم قرار می‌دهد:
*وقتی منطقه‌ای شکار ممنوع اعلام می‌شود، اما متخلفان همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند، این ممنوعیت تا چه اندازه توانسته است از حیات‌وحش حفاظت کند؟*
🔴 خطاب اول: اداره محترم محیط‌زیست
اعلام منطقه شکار ممنوع و اختصاص یک کانکس محیط‌بانی برای بالاکوه، اقداماتی ارزشمند هستند؛ اما باید به یک نکته اساسی توجه داشت:
*کانکس به‌تنهایی محیط‌بانی نمی‌کند!*
کانکس زمانی می‌تواند نقش بازدارنده داشته باشد که نیروی محیط‌بان به‌طور واقعی و منظم در آن مستقر باشد، منطقه را پایش کند، رفت‌وآمدهای مشکوک را زیر نظر بگیرد و در برابر تخلفات، به‌موقع اقدام قانونی انجام دهد.
وجود یک سازه بدون استقرار نیروی کافی، بدون گشت‌زنی مؤثر و بدون نظارت مستمر، نمی‌تواند امنیت حیات‌وحش را تضمین کند.
اگر کمبود نیروی انسانی، تجهیزات یا اعتبارات، مانع حفاظت مؤثر از منطقه است، انتظار می‌رود این مشکلات شفاف اعلام و برای رفع آن‌ها اقدام شود؛ اما این کمبودها نباید به عادی‌شدن شکار غیرمجاز و بی‌پناه‌ماندن حیات‌وحش منجر شوند.
از اداره محیط‌زیست انتظار داریم به‌طور مشخص اعلام کند:
- آیا در کانکس محیط‌بانی بالاکوه نیروی انسانی به‌صورت منظم مستقر است؟
- چه برنامه‌ای برای گشت‌زنی و پایش مستمر منطقه وجود دارد؟
- برای مقابله با شکار غیرمجاز و شناسایی متخلفان چه اقداماتی انجام شده است؟
- برای تقویت حفاظت از منطقه و جلوگیری از تکرار تخلفات چه برنامه عملی و زمان‌بندی‌شده‌ای در نظر گرفته شده است؟
*مردم از مسئولان فقط نصب کانکس و اعلام ممنوعیت نمی‌خواهند؛ آن‌ها خواهان حفاظت واقعی، حضور میدانی و اجرای قانون هستند.*
🟠 خطاب دوم: مردم و اهالی شریف بالاکوه
**مردم عزیز بالاکوه!
این طبیعت، این کوهستان و این جانوران، سرمایه مشترک ما و بخشی از هویت سرزمین ما هستند. حیات‌وحش، ملک شخصی هیچ‌کس نیست؛ میراثی است که باید برای نسل‌های آینده حفظ شود.
تلخ است که عده‌ای برای نابودی این سرمایه دست به کار شوند و عده‌ای دیگر، با وجود مشاهده یا اطلاع از آنچه می‌گذرد، سکوت کنند.
*اگر طبیعت بالاکوه برای خود ما ارزشمند نباشد، نباید انتظار داشته باشیم دیگران به‌تنهایی از آن محافظت کنند.*
حفاظت از حیات‌وحش فقط وظیفه محیط‌زیست نیست؛ مسئولیتی همگانی است. هر یک از ما می‌توانیم با حساسیت بیشتر، گزارش تخلفات از مسیرهای قانونی، همکاری با محیط‌بانان و مطالبه‌گری از مسئولان، سهمی در حفظ این میراث داشته باشیم.
اجازه ندهیم رودربایستی‌های محلی، ملاحظات شخصی یا ترس از واکنش دیگران، مانع دفاع از طبیعت شود. اگر امروز در برابر نابودی حیات‌وحش سکوت کنیم، فردا شاید چیزی برای حفاظت باقی نمانده باشد.
⚫ خطاب سوم: شکارچیان واقعی و کسانی که نام شکارچی بر خود گذاشته‌اند!
در این میان، لازم است یک تفاوت اساسی را روشن کنیم؛ تفاوت میان *شکارچی واقعی، با شناخت و مرام و مسئولیت‌پذیری، و کسانی که به نام شکارچی، به کشتار بی‌رویه حیات‌وحش مشغول‌اند.*
شکارچی واقعی پیش از آنکه با اسلحه‌اش شناخته شود، با شناختش از طبیعت، احترامش به قانون و رفتارش در برابر موجودات زنده شناخته می‌شود. او می‌داند که طبیعت فقط عرصه هیجان و تفریح انسان نیست و بقای جانوران، بخشی از تعادل و ارزش این سرزمین است.
مرام واقعی را نباید در تعداد شکارها، قدرت اسلحه یا افتخار به کشتن جانداران جست‌وجو کرد. شناخت طبیعت، رعایت محدودیت‌ها، پرهیز از آسیب غیرضروری و مسئولیت‌پذیری در برابر آینده حیات‌وحش، نشانه‌های مهم‌تری از تجربه و اخلاق‌اند.
انسان آگاه می‌داند که توانایی کشتن، به‌خودی‌خود نشانه شجاعت یا مهارت نیست؛ گاهی ارزشمندترین رفتار، مهار خواسته‌های شخصی و احترام‌گذاشتن به حق حیات است.
اما در سوی دیگر، کسانی هستند که بدون اعتنا به قانون، بدون توجه به پیامدهای رفتارشان و بدون کمترین احساس مسئولیت نسبت به طبیعت، هر جانوری را که در تیررسشان قرار می‌گیرد هدف می‌گیرند. برای آنان ظاهراً تعداد شکار مهم‌تر از بقای حیات‌وحش است و کشتن، جای شناخت و احترام را گرفته است.**
*این دیگر مرام شکارچی‌گری نیست؛ کشتار حیات‌وحش است.
**در منطقه‌ای که شکار ممنوع اعلام شده، هیچ ادعایی درباره تجربه، سنت یا مرام شکار نمی‌تواند شکار غیرمجاز را توجیه کند. کسی که آگاهانه قانون را زیر پا می‌گذارد و به نابودی حیات‌وحش کمکمک می‌کند، نمی‌تواند پشت عنوان شکارچی پنهان شود.
به کسانی که در بالاکوه به شکار غیرمجاز و کشتار بی‌رویه ادامه می‌دهند، باید صریح گفت: طبیعت این منطقه میدان خودنمایی شما نیست و جانوران آن بهای تفریح و هیجان شما را نمی‌پردازند.
*نام شکارچی را بر خود گذاشتن آسان است؛ شایسته این نام بودن، مرام می‌خواهد.*
بالاکوه به کسانی نیاز دارد که حافظ طبیعت باشند، نه کسانی که به نام شکارچی، فرصت بقای جانوران آن را از بین می‌برند.
📢 سخن پایانی؛ پیش از آنکه دیر شود!
ما خواهان درگیری، تهدید یا اتهام‌زنی بی‌دلیل نیستیم؛ خواهان مسئولیت‌پذیری، اجرای قانون و حفاظت واقعی از طبیعت هستیم.
از اداره محیط‌زیست می‌خواهیم استقرار واقعی محیط‌بان در کانکس بالاکوه، گشت‌زنی منظم و نظارت مؤثر بر منطقه را در اولویت قرار دهد و درباره اقدامات حفاظتی خود پاسخ‌گو باشد.
از مردم شریف بالاکوه می‌خواهیم سکوت و بی‌تفاوتی را کنار بگذارند، تخلفات را از مسیرهای قانونی و امن گزارش دهند و حفاظت از حیات‌وحش را به مطالبه‌ای عمومی تبدیل کنند.
و از کسانی که هنوز به شکار غیرمجاز ادامه می‌دهند می‌خواهیم بدانند که سکوت مردم یا محدودیت امکانات حفاظتی، مجوز نابودی طبیعت نیست. تخلفات مستند باید پیگیری شوند و قانون باید بدون تبعیض اجرا شود.
🌿 *بالاکوه فقط خانه ما انسان‌ها نیست؛ خانه همه موجوداتی است که حق زندگی در این سرزمین را دارند.*
بیایید پیش از آنکه صدای حیات در کوهستان‌های ما خاموش شود، برای نجات آن متحد شویم.
*طبیعت را از نسل‌های گذشته به امانت گرفته‌ایم؛ حق نداریم آن را نابودشده به نسل‌های آینده تحویل دهیم.*
#بالاکوه_را_دریابیم
#حفاظت_از_حیات_وحش
#شکار_ممنوع_باید_جدی_باشد
#محیط_زیست_مسئولیت_همگانی