روستای نشل

روستای نشل در منطقه‌ای موسوم به بالاکوه بندپی واقع شده است که امروزه از نظر تقسیمات کشوری جزئی از شهرستان آمل محسوب می‌شود. این روستا در دامنه‌ی کوه‌های سرسبز و پرشکوه البرز آرمیده و از هر سو با طبیعتی بکر و دست‌نخورده احاطه شده است.

برای رسیدن به نشل، مسیر اصلی از جاده هراز آغاز می‌شود؛ در حدود ۱۲۰ کیلومتری تهران، در روستای بایجان، جاده‌ای کوهستانی جدا می‌شود که از میان روستاهای بلقلم، هفت‌تنان، پردمه و خرم می‌گذرد. مجموع این مسیر پیچ‌درپیچ حدود ۴۵ کیلومتر است که در دهه‌ی پنجاه شمسی احداث شد.

نام‌گذاری روستای نشل همواره مورد بحث و کنجکاوی بوده است. در کتب لغت فارسی و عربی، واژه‌ی «نشل» به معانی گوناگونی اشاره دارد؛ از جمله: قلاب ماهیگیری، دوختن دو چیز به هم، گرفتن گوشت از دیگ بدون ابزار و مانند آن. اما هیچ‌یک از این معانی ارتباط روشنی با نام‌گذاری این روستا ندارند.

روستای نشل از جمله روستاهایی است که قدمت آن در هاله‌ای از ابهام تاریخی پوشیده است. با این حال، آثار و شواهد به‌جامانده در اطراف روستا، حکایت از تاریخی بس کهن دارند.

روستای نشل در میان سرسبزترین و خوش‌آب‌وهواترین مناطق استان مازندران قرار دارد. دو کوه بزرگ به نام‌های نسوم و خرطو در دو سوی روستا قرار دارند و پشت‌پناه طبیعی آن هستند. وجود جنگل‌های انبوه، مراتع سرسبز، چشمه‌های جوشان و هوای کوهستانی پاک، این روستا را به مقصدی ایده‌آل برای گردشگری تبدیل کرده است.

یکی از مشاغل اصلی مردم نشل، دامداری — به‌ویژه پرورش بز و گوسفند — بوده است. دامداران نشل بر اساس چرخه‌ای منظم از مراتع بهره می‌برند و در فصل تابستان، خانواده‌ها نیز به دام‌های خود پیوسته و در سیاه‌چادرها زندگی می‌کنند؛ سنتی دیرین بازمانده از فرهنگ کوچ‌نشینی اجداد این مردم.

زبان مردم نشل، طبری (مازندرانی) است — همان زبانی که مردم سراسر استان مازندران بدان سخن می‌گویند — با این تفاوت که لهجه‌ی خاص خود را دارد. جالب آنکه گاه دو روستای همجوار از لهجه‌های متفاوتی بهره می‌برند که این خود نشان از تنوع و غنای فرهنگی این منطقه است.

روستای نشل از دو بخش قدیمی و جدید تشکیل شده است. بافت قدیمی روستا که روزگاری با معماری کاملاً سنتی و پلکانی‌اش شباهت چشمگیری به ماسوله داشت، به‌تدریج در حال تخریب و نوسازی است.